Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

μια βόλτα στη μπλογκ-ο-γειτονιά μας...

νάμαι πάλι εδώ...

έτσι για μια βολτίτσα...

για να σας πω ότι σας σκέφτομαι και σας αγαπώ...

όλους εσάς που αφιερώνετε χρόνο εκφράζοντας ζεστές σκέψεις...

όλους εσάς που η σκέψη σας συναντιέται με τη δική μας..

όλους εσάς που ονειρεύεστε έτσι κι αλλιώς...

όλους εσάς που νιώθετε τους παλμούς των άλλων ανθρώπων...΄

σας εύχομαι μια γλυκιά βραδιά, γεμάτη αισιόδοξα όνειρα...

και μην ξεχνάτε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί στη σκηνή....


Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

Ο Δημήτρης Χορν ερμηνεύει Καβάφη.


Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

μητέρα, μια ζεστή ανάσα για πάντα

μου έδωσες ανάσα, σκέψη και τη δύναμη να αγαπώ...

με έμαθες να κάνω λάθη ακόμη και όταν δεν τα δεχόσουν...

είχαμε συγκρούσεις πολλές αλλά αυτό που πάντα έμενε είναι η αγάπη...

μια φωτογραφία σου στο κομοδίνο μου με εσένα να με αγκαλιάζεις

μόλις είχα γεννηθεί μου θυμίζει ότι ήσουν μόλις 16 ετών και όμως

τόσο ικανή να λατρέψεις ένα μωρό...και ήσουν ακόμη παιδί...

θυμάμαι τα μάτια σου όταν έλεγα το ποίημά μου στο σχολείο...

θυμάμαι τα μάτια σου όταν άνοιξα τα δικά μου μετά από ένα δύσκολο

δικό μου χειρουργείο...

θυμάμαι τα μάτια σου την ημέρα του γάμου μου...

πόσα θυμάμαι...και πόσα να σου αφιερώσω λατρεμένη μανούλα...

ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα...που μου χάρισες το δώρο της ζωή...

να είσαι πάντα καλmum.gifά μαμούλα μου!!!!!!!!!!mum%202.gif


Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

συγγνώμη για την απουσία μου!!!

4011805_thm.jpgεδώ είμαι και πάλι!!!

ως μπλογκ-ο-αμελής επιστρέφω και ζητάω συγγνώμη

για την απουσία μου.

πολύ διάβασμα με τα δύο μαθήματα του μεταπτυχιακού,

το σχολείο με διάφορες υποχρεώσεις που έτρεχαν και τρέχουν,

αρκετή ενασχόληση με τη γυμναστική ,

και ας προσθέσουμε σε όλα αυτά και μια μικρή αποτοξίνωση από

το πολυαγαπημένο ιντερνετ.

ευχαριστώ όλους τους μπλογκ-ο-φίλους μου που με αναζήτησαν και

τους ζητώ συγγνώμη που δεν απάντησα έγκαιρα.

μου λέιψατε όλοι πολύ!!!

ναμαι πάλι λοιπόν....

φιλιαααααααααααααααααα


Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

αναγκαία τα παραμύθια όλο το χρόνο!!!

από το e-paideia.net μου άρεσε και σας το μεταφέρω!!!

Αναγκαία όλο το χρόνο τα παραμύθια...

cfr0090.jpg

Δεν είναι μόνο για τα Χριστούγεννα. Τα παραμύθια χρειάζονται στα παιδιά -και όχι μόνον- όλο τον χρόνο. Ωστόσο, όπως κατέδειξε έρευνα στην οποία αναφέρεται η Καθημερινή (25.12.2007),  οι περισσότεροι γονείς δηλώνουν ότι αφιερώνουν λιγότερο χρόνο από όσο θα επιθυμούσαν για να αφηγηθούν ένα παραμύθι στα παιδιά τους. Πάντως, η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών ηλικίας 3 έως 5 ετών ακούει παραμύθια τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και σε αρκετές περιπτώσεις η αφήγησή τους γίνεται μέσω βίντεο ή DVD.

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παραμύθι. Το παραμύθι αυτό ήταν πολύ αγαπητό από όλα τα παιδιά του κόσμου και κάθε σούρουπο οι γιαγιάδες μάζευαν τα εγγόνια τους γύρω από το τζάκι για να αρχίσει η αφήγηση...  Τα χρόνια πέρασαν. Τα παιδιά άλλαξαν. Οι γιαγιάδες περνούν τον καιρό τους μπροστά από την τηλεόραση. Ομως, το παραμύθι συνεχίζει να κεντρίζει τη φαντασία των παιδιών και να αποτελεί ίσως ένα από τα τελευταία αναχώματα πριν από την απόλυτη επικράτηση της αυτοκρατορίας της εικόνας (...«που ζούσε σε ένα ψηλό κάστρο στην άκρη ενός απότομου γκρεμού»...).

Τον κυρίαρχο ρόλο που συνεχίζουν να διαδραματίζουν στην καθημερινότητα των παιδιών τα παραμύθια, καταδεικνύει έρευνα που διενεργήθηκε από γιατρούς της Παιδιατρικής Κλινικής του νοσοκομείου της Κω -σε συνεργασία με ιδιώτες παιδιάτρους και εκπαιδευτικούς- με τη συμμετοχή γονέων παιδιών ηλικίας 3 έως 5 ετών που κατοικούν στο νησί. Για τις ανάγκες της έρευνας διανεμήθηκαν 500 ανώνυμα ερωτηματολόγια -απαντήθηκαν τα 438- σχετικά με τις συνήθειες και τις προτιμήσεις των παιδιών όσον αφορά το παραμύθι.

Οπως κατέδειξε η έρευνα, τέσσερα στα δέκα παιδιά (ποσοστό 37,8%) ακούει κάθε ημέρα παραμύθια ενώ το 95% των παιδιών ακούει παραμύθια τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, γεγονός που επιβεβαιώνει τον κυρίαρχο ρόλο του παραμυθιού στην παιδική καθημερινότητα. Τον ρόλο του αφηγητή-αναγνώστη αναλαμβάνουν κυρίως οι γονείς (ποσοστό 84,3%) και δευτερευόντως οι νηπιαγωγοί-δασκάλες (54,8%), ενώ ακολουθεί ο αφηγητής από το βίντεο ή το DVD (39,7%). Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αφηγούνται στα παιδιά παραμύθια σε ποσοστό 31,3%, τα μεγαλύτερα αδέλφια σε ποσοστό 10,6% και τρίτα πρόσωπα δηλαδή συγγενείς και φίλοι, σε ποσοστό 3,2%.

Τα κλασικά παραμύθια υπερτερούν σε συντριπτικό ποσοστό (80,6%) έναντι των σύγχρονων παραμυθιών, τόσο από τους γονείς όσο και από τα ίδια τα παιδιά, με την Κοκκινοσκουφίτσα και τη Χιονάτη να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις της λίστας με τα πιό αγαπημένα παραμύθια.

Πάντως, η επιλογή των βιβλίων από τους γονείς γίνεται με πρώτο κριτήριο το θέμα-ιστορία (ποσοστό των σχετικών απαντήσεων 65,9%), δεύτερο κριτήριο είναι οι προτιμήσεις του ίδιου του παιδιού (46,5%) και ακολουθεί η εικονογράφηση (ποσοστό 24%). Το τελετουργικό του παραμυθιού που ορίζει ότι η αφήγησή του γίνεται το σούρουπο πριν από τον ύπνο φαίνεται ότι χάνεται, αφού μόνο το 17,4% των γονέων χρησιμοποιεί το παραμύθι σε μόνιμη βάση για να αποκοιμίσει το παιδί. Οπως σχολίασε στην εφημερίδα η κ. Πελαγία Τσιτσάνη, παιδίατρος, επιμελήτρια Α' στην Παιδιατρική Κλινική του νοσοκομείου της Κω, και μία εκ των ερευνητών, «τα παιδιά σήμερα έχουν ανάγκη το παραμύθι, ίσως και περισσότερο σε σχέση με παλαιότερες εποχές. Το σύγχρονο περιβάλλον των παιδιών χαρακτηρίζεται από εξορθολογισμό. Το πρόγραμμα που έχουν μπορεί να χαρακτηριστεί και ως στρατιωτικό και μέσω του παραμυθιού τα παιδιά δημιουργούν ένα είδος αντιπερισπασμού».

Σημειώνεται ότι η μέση ηλικία της μητέρας ήταν τα 33 έτη ζωής και του πατέρα τα 37. Οι γονείς σε ποσοστό 47,9% ήταν απόφοιτοι μέσης εκπαίδευσης και σε ποσοστό 38,7% απόφοιτοι ανώτατης εκπαίδευσης. Εννέα στα δέκα παιδιά έμεναν μακριά από τους γονείς τους όλο το πρωινό και σε ποσοστό 6,5% και το απόγευμα. Που σημαίνει ότι ένας πολύ μικρός αριθμός παιδιών (μόλις το 2,3%) δεν αποχωρίζεται τους γονείς του κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα περισσότερα παιδιά περνούν το πρωινό τους στους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία, ενώ οι παππούδες και οι γιαγιάδες απασχολούν τα παιδιά σε ποσοστό 28%. Πάντως, οκτώ στους δέκα γονείς δήλωσαν ότι άκουγαν και οι ίδιοι ως παιδιά παραμύθια. Σχεδόν όλοι οι γονείς θεωρούν το παραμύθι «αρκετά» έως «πολύ σημαντικό μέσο διαπαιδαγωγησης» (ποσοστό 92,2%) και πιστεύουν ότι έχει θετική ψυχολογική επίδραση στο παιδί 94%) Η πλειονότητα των γονέων (60%) παραδέχονται ότι αφιερώνουν λιγότερο χρόνο από όσο θα επιθυμούσαν για την ανάγνωση-αφήγηση παραμυθιών στο παιδί, αναδεικνύοντας και εδώ ένα κοινό πρόβλημα της εποχής: την έλλειψη ελεύθερου χρόνου.

Ενεργή είναι η συμμετοχή των παιδιών στη διαδικασία ενός παραμυθιού, αφού στην πλειονότητά τους είτε ζητούν περαιτέρω εξηγήσεις είτε διορθώνουν τον αφηγητή στην περίπτωση που αυτός αλλάξει την ήδη γνωστή ιστορία.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα 2/3, (ποσοστό 66,8%) των 4χρονων, καθηλώνονται από τη γοητεία του παραμυθιού και ακούν με αφοσίωση τον αφηγητή-αναγνώστη. Επίσης, περίπου εννέα στα δέκα παιδιά (ποσοστό 87,6%), δεν συμβιβάζονται με το να είναι παθητικοί δέκτες των μηνυμάτων και παρεμβαίνουν ζητώντας επεξηγήσεις ή διορθώνοντας τον αφηγητή του παραμυθιού.

Το 48,4% των παιδιών, δείχνει ικανοποιημένο ή ανακουφίζεται με την τιμωρία του κακού ήρωα, ενώ συναισθήματα ευσπλαχνίας και λύπης δείχνει το 30,4% των παιδιών. Οπως επισημαίνει η κ. Πελαγία Τσιτσάνη, τα παιδιά φαίνεται να γοητεύονται από τους ξεκάθαρους ρόλους και τη βεβαιότητα ότι ο καθένας θα πάρει από τη ζωή ό,τι του αξίζει. Σημειώνεται ωστόσο πως στο 15% των παιδιών η αμείλικτη τιμωρία του κακού γεννά συναισθήματα φόβου.

Οπως κατέδειξε η έρευνα δύο στους τρεις γονείς χρησιμοποιούν το παραμύθι για να παραδειγματίσουν ή να πείσουν το παιδί τους για κάτι, ενώ οι μισοί γονείς (ποσσοτό 49,8%) προσφεύγουν στο παραμύθι για να καθησυχάσουν το παιδί τους. Τα ίδια τα παιδιά αναφέρουν ήρωες και περιστατικά των παραμυθιών -σποραδικά έως συχνά- σε ποσοστό 90%.


Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2008

φωτογραφία της μέρας, του χρόνου, του αιώνα


Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε μια ινδική εφημερίδα με την ακόλουθη  

λεζάντα.

 
«Μόνον οποίος είναι φτωχός ενεργεί με τόση γενναιοδωρία&..

image001.jpg@01C82D5C.jpeg


Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

ποια ήταν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που θυμάστε;

tree07.gif

christmas05.gif

santa47.gif


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

σε λίγα λεπτά έχω γενέθλια...

birthday1.gif

ανέκαθεν αγαπούσα αυτή τη μέρα...

είναι η μέρα που η 16χρονη μητέρα μου με έφερε σε αυτό τον κόσμο...

πάντα μου διηγείται την ευτυχία της όταν είδε τη φατσούλα μου για πρώτη φορά...

και ήταν και αυτή ακόμη παιδί...

είναι μια ξεχωριστή ημέρα για εμένα...η μέρα που πήρα την ανάσα του φωτός...

νιώθω όμορφα να μου εύχονται, να σβήνω τα κεράκια μου παρόλο που πληθαίνουν...

ευχαριστώ το θεό που υπάρχω, που μπορώ και βλέπω την ομορφιά της ζωής και

παλεύω στα δύσκολά της...

..................................................................

μπλογκο-φίλοι μου,σας περιμένω για ένα διαδικτυακό γλυκάκι!!!

birthday2.gif


Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

ποια η σχέση σας με τον υπολογιστή σας?

εγώ προσωπικά έχω περάσει από φάσεις.

η πρώτη μας γνωριμία ήταν τυπική γιατί μάλλον τον

έβλεπα με δέος.

μετά από καιρό περνούσα κάποιες ώρες μαζί του χρησιμοποιώντας τον

για εκπαιδευτικούς καθαρά σκοπούς.

για 1,5 χρόνο πέρασα απίστευτο κόλλημα, τόσο που να τον ζηλεύει ο σύζυγος.

κάποια στιγμή με έκανε να κλαίω για ώρες διαβάζοντας το μπλογκ της Αμαλίας

και νιώθοντας τύψεις που δεν μπόρεσα να είμαι κοντά της...

τώρα είναι μια καλή παρέα, σύντροφος και βοηθός  στις εργασίες μου στο

μεταπτυχιακό και σύμμαχος στη δουλεία μου στο σχολείο!

μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτόν αλλά με βοηθάει απίστευτα!

εσείς??????????

25i4phv.gif


Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

Αφιερωμένο σε όσους/ες γεννήθηκαν πριν το 1980 (καλό)!!!

( μου το έστειλε ο φίλος μου Αντρέας και μου άρεσε πολύ!!!)

 

img0RedLeft2.gif

 

 

 

 


H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί
όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς

ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, οδηγούσαμε μοτόρες και αυτοκίνητα χωρίς άδεια οδηγού.

Οι σούστες ήταν φτιαγμένες από σίδερο και είχαν κοφτερές γωνιές.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνούσαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο.

Παίζαμε με οτιδήποτε και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα στη χωράφα, και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους στύλλους του δρόμου.

Εμάς

κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.

Σπάζαμε τα κόκκαλα μας και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε τα κεφάλια μας όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο και οξυζενέ.

Δεν υπήρχε  κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και παίζαμε ξύλο ο ένας με τον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνούμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως  κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλούσαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι και πετρέλαιο.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.

Εμείς

είχαμε φίλους.

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.

Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, πόλεμο ...

...μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω,τρέχοντας και παίζοντας.

Κάναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.

Χάσαμε  χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση και πιππιλούσαν.
Κυνηγούσαμε γάτες και πουλιά με το λάστιχο και το αεροβόλο στα χωράφια, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.

Φαντάσου!

Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, μόνοι μας εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!

Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!
Πώς τα καταφέραμε;

Στα παιχνίδια μας στο σχολείο συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι
και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.

Τι φρίκη!

Εμείς

κάναμε διακοπές τρεις μήνες το καλοκαίρι και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα σκι, τένις ή γκολφ.

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια μισίνα.

Κυνηγούσαμε τα κορίτσια για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P  μαλακίες!
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς/ες»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις

σαν παιδί...

Tags

Powered by pathfinder blogs