ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΩΝΕΙΣ,ΝΑ ΠΑΘΙΑΖΕΣΑΙ,ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣ...

Εγω θα σε παραπεμψω εδω το πως το βλεπω σαν γονιος
http://spiti.pblogs.gr/2007/09/daskale-thymhsoy.html
Μεγαλο θεμα και ποναει και απο την μερια των δασκαλων και απο την μερια των γονιων μιλαμε βεβαια για την δημοσια εκπαιδευση

Από giota1 | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 10:12 μμ

είναι πολλά τα ερωτηματα που θέτεις και χρειαζεται ώρες συζήτησεις το κάθε ένα..
πιστεύω ότι ο μαθητής μαθαίνει αν έχει συμμετοχή στον τροπο προσληψης της γνώσης..
δηλ περα απο τη διδασκαλία να υπαρχουν μέσα που αυτά που ακούει να τα αντιλαμβάνεται
και με άλλες αισθήσεις ώστε η γνωση να γίνεται εμπειρία..το έχω βιώσει εγώ εν μερει με δικούς μου μαθητές..
θάνος

Από ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 10:20 μμ

Θα συμφωνήσω με το Θανάση. Είναι πάρα πολλά. Ευχαρίστως όμως να τα βάλουμε κάτω και να τα "τσακίσουμε". Όμως φοβάμαι μήπως γίνουμε κουραστικοί για τους φίλους μας. Ο καθένας μας έχει τις απόψεις του και την εμπειρία του. Πραγματικά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον.
Είμαι μέσα.
Γίωτα δεν έχει να κάνει με τη δημόσια ή την ιδιωτική εκπαίδευση. Όταν έχεις τα παιδιά απέναντί σου πρέπει να δώσεις. Και τα παιδιά σπάνια σκέφτονται ότι στο ιδιωτικό ο μπαμπάς πληρώνει κλπ κλπ.
Βασική αρχή για μένα είναι ο σεβασμός. Όταν σέβομαι τον μαθητή τον υποχρεώνω να με σεβαστεί. Η γνώση θα μου πείτε που πάει. Πιστεύω ότι οι μαθητές λειτουργούν προσωποκεντρικά. Αρα αν "σε πάνε" θα ασχοληθούν με σένα και το μάθημά σου. Αλλιώς δεν πρόκειται να αγγίξουν. Αν σέβεσαι τη προσωπικότητά του και τον παροτρύνεις να μιλήσει, δεν σχολιάζεις αρνητικά τα λάθη του αλλά τον προκαλείς να πει το γιατί και του δίνεις να καταλάβει τι δεν πήγε καλά, τότε έχεις πιθανότητες να προσπαθήσει.
Το δικό μου αντικείμενο (Χημεία) έχει καθορίσει πολλές σταδιοδρομίες και η πιο συνηθισμένη "ατάκα" που ακούω, είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα τη Χημεία. Παρόλα αυτά υπάρχουν παιδιά που δείχνουν εντυπωσιακή προσπάθεια, και ας μην ανήκει στα σχέδια τους. Άλλα από την άλλη δεν ασχολούνται καν. Δύσκολα βγάζεις συμπεράσματα.
Τέλος πάντων. Νομίζω ότι μπορούμε να τα πάρουμε με τη σειρά και όπου μας βγάλει. Όμως θα ήθελα και την εμπειρία των γονιών. Γιατί; Γιατί σε πολλές περιπτώσεις οι συμπεριφορές καθορίζονται από το σπίτι.
Αυτά. Το κόβω μαχαίρι γιατί θα γράφω μέχρι αύριο.
Φτιάχνουμε και βάζουμε ερωτήματα και ξεκινάμε.

Από ΜΑΝΩΛΗΣ | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 10:50 μμ

Μανωλη διαβασε το κειμενο μου στην παραπομπη και θα καταλαβεις Τα παιδια δεν ξερουν οντως απο ιδιωτικη και δημοσια παιδεια Αλλα οι συνθηκες που τα περιβαλουν ειναι διαφορετικες Και εκει ειναι ενα κλειδι που στο δημοσιο δεν υπαρχει

Από giota1 | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 10:54 μμ

Συμφωνώ απόλυτα με την ιδέα. Αυτό όμως που θα πρότεινα εγώ, θα ήταν και μία στήλη με τίτλο κάτι σαν "τί έμαθα σήμερα", στην οποία θα γράφουμε εικόνες καθημερινές από την τάξη και θα συζητάμε τί μάθαμε εμείς από αυτές.

Ουσιαστικά το προτείνω γιατί σκέφτομαι ότι δεν μας λείπουν τόσο απόψεις για το πώς σκέφτονται οι μαθητές (βλ. πχ. δίκτυο ή βιβλιογραφία), όσο απόψεις πώς δουλεύουμε/σκεφτόμαστε εμείς...

Τί λέτε?

Από xrysostomos | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 10:54 μμ

ΟΛΕΣ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΟΙ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΠΟΥ ΕΘΕΣΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΝΑ ΜΟΥ! ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ! ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ!
ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΑ ΑΝ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΓΙΑ ΜΑΘΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ!
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ "ΕΦΕΥΡΕΤΗ" ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΝΕΑ ΜΕΘΟΔΟ......ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ!!!
ΠΡΩΤΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ Α Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ Σ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΨΥΧΟΥΛΕΣ!
ΑΠΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΟΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ........ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ!!!
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΣΤΗΣ ΓΙΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ!
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΝΤΑΣ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ,ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ, ΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙ ΚΑΙ ΠΙΑΝΕΙ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ Τ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ "ΠΑΙΧΝΙΔΙ"!
ΕΙΠΑΜΕ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ.......ΟΧΙ ΤΙΜΩΡΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΤΡΟ!
ΜΕΣΑ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ......ΜΕΣΑ ΚΑΙ Η ΘΕΤΙΚΗ........
ΤΗΝ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΜΟΥ

Από ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΔΟΣΑΤΟΣ | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 11:15 μμ

Γιώτα νομίζω ότι "κυνηγιόμαστε" από blog σε blog. Όση ώρα έγραφες εδώ εγώ ήμουν στο δικό σου και διάβαζα το κείμενο. Άφησα και εκεί ένα σχόλιο. Καλό θα είναι όμως να μη καταχραστούμε τη φιλοξενία της Έλενας και γράφουμε τα "δικά μας". Πρέπει να πω ότι εγώ έχω Λύκειο και πριν κάποια χρόνια είχα Γυμνάσιο. Έχει διαφορά από το δημοτικό. Ό,τι άλλο θες στη διάθεσή σου.
Έλενα φοβάμαι ότι σε σένα πέφτει ο ρόλος της "συντονίστριας" και της επιλογής του θέματος, αφού μας φιλοξενείς. Εμείς θα ανταποκριθούμε και θα ξεκινήσουμε.
ΕΡΩΤΗΣΗ : Μπορούμε να φτιάξουμε ένα blog και να μπούμε όλοι να γράφουμε για να μη γεμίσουμε σχόλια και δεν βγάζουμε άκρη; Στο Blogger γίνεται με πρόσκληση από τον administrator. Εδώ δεν ξέρω. Να φτιάξουμε ένα εκεί; (10 λεπτά δουλειά είναι) και όποιος θέλει να ζητήσει δικαίωμα καταχώρησης post; Μεγάλα "παιδιά" είμαστε, νομίζω ότι μπορούμε να το κάνουμε.

Από ΜΑΝΩΛΗΣ | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 11:28 μμ

Και φυσικα δεν πρεπει να καταχρασουμε την φιλοξενια της Ελενας Απλα εκει ηταν μερικες απο τις απαντησεις
Για την ιστορια το σχολειο στο οποιο αναφερομαι ειναι δημοσιο

Από giota1 | Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007 11:38 μμ

Γεια σου , Ελενα !
Συμφωνώ κι εγώ με τις απόψεις όλων των προηγούμενων (πάνω-κάτω).

Ωστόσο, νομίζω πως ο μαθητής μαθαίνει πραγματικά,όταν απολαμβάνει ένα περιβάλλον ειλικρινούς σχέσης με τον καθηγητή-δασκαλο, όταν δηλαδή νιώθει ότι απέναντί του έχει έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να μοιραστεί τις πιο μύχιες σκέψεις του, τις πιο προσωπικές στιγμές του και τους πιο ακραίους προβληματισμούς του,χωρίς να αισθάνεται το φόβο ότι θα παρεξηγηθεί ή πολύ χειρότερα ότι θα γίνει αντικείμενο ειρωνείας. Μαθαίνει καλύτερα,όταν έχει την άνεση να πει -ακόμη κι αν δεν το κάνει ποτέ-"βαριέμαι, δε θέλω να κάνω σήμερα μάθημα" ή "μάλωσα με την κοπέλα ή το φίλο μου και δεν έχω όρεξη σήμερα". Αν δημιουργηθεί ένα τέτοιο περιβάλλον ,στο οποίο εμπλέκονται η γνώση, η "καταναγκαστική" εργασία και το ευχάριστο κλίμα, η δυνατότητα συζήτησης ενός προβλήματος άσχετου με το μάθημα ή έστω η δυνατότητα να ειπωθεί ένα ανέκδοτο, τότε η εμπειρία μου δείχνει πως τα αποτελέσματα είναι θεαματικά .

Αυτά προς το παρόν. Φιλιά !

Από Στράτος Τσαγκαρής | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 0:29 πμ

Συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που έχουν γραφτεί παραπάνω... αναφέρθηκε πολλές φορές πώς πρέπει να είναι το πρότυπο καθηγητή σήμερα. Εγώ δε θα διαφωνήσω, έτσι πρέπει να είναι. Και θέλω να πιστεύω αλλά και το βλέπω ότι υπάρχει από αρκετούς καθηγητές η διάθεση για όλα αυτά. Αλλά ξεχνάμε το βασικότερο: τους μαθητές...

Υπάρχει η θέληση από αυτούς για μια αποτελεσματική επικοινωνία και μάθηση;
Υπάρχει η θέληση για ενεργητική συμμετοχή;

Και θα μου πείτε : μα όλα αυτά είναι θέμα του καθηγητή να τα πετύχει.
Όχι πάντα.

Από courier | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 0:50 πμ

Καταρχάς πρέπει να δεις με τι είδους μαθητές έχεις να κανείς - π.χ. Ηλικία, "κοινωνική τάξη", διανοητικές ικανότητες κ.α.! Και έτσι να εφαρμόσεις μεθοδολογίες για να κάνεις το μάθημα όσο το δυνατόν περισσότερο πιο ενδιαφέρον!

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι η φαντασία! Να βάλεις φαντασία στο μάθημα! Να ξεκινάς από κάτι άσχετο έτσι ώστε να τους κινείς το ενδιαφέρον! Για το Θεό δεν μιλάω να τους λες για το Tv Stars ή για το CL! Κάτι σχετικό αλλά άσχετο να πιαστείς μετά από μια λέξη και να ξεκινήσεις το μάθημα!
Το οποίο βασικά δεν θα ταν ωραίο να είναι σε μορφή διάλεξης ! Επιδείξει ή και απεικόνιση το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον!

Τέλος . . . θα ξέρεις πως το μάθημα σου είναι αποδοτικό και καλό αν σε ένα λιγόλεπτο φύλλο ερωτήσεων στο τέλος του μαθήματος όλοι οι μαθητές απαντήσουν σωστά! Και φυσικά θα μπορείς να το διακρίνεις από το χαμόγελό τους στο τέλος του μαθήματος !
Ένας «φωτισμένος» εκπαιδευτικός αν ρωτήσει τον μαθητή του γιατί διαβάζει . . . θα πρέπει να του πει  Διαβάζω γιατί θέλω να μάθω, γιατί μ’ αρέσει ! Και όχι για να πάρω βαθμούς!

Την καλημέρα μου Ελενίτσα . . . ! ! !!

Από zTNTz | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 1:48 μμ

Στην πολύ όμορφη κουβέντα σας θα ήθελα και εγώ να πω δυο λόγια από την πλευρά του γονιού, που στέλνει τρία παιδιά στο σχολείο και έχει έρθει σε επαφή με μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών.
Όπως σε κάθε επάγγελμα-λειτούργημα υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων. Οι χαρισματικοί, οι μέτριοι και οι υπό βελτίωση. Η μεσαία κατηγορία περιλαμβάνει το μεγαλύτερο ποσοστό.
Σαν γονιός, δεν μπορώ να ζητάω, να έχει το παιδί μου πάντα το χαρισματικό δάσκαλο, γιατί αυτό είναι πολύ δύσκολο, να συμβεί και σίγουρα, νομίζω, ότι δεν διδάσκεται σε καμιά παιδαγωγική σχολή, ούτε πανεπιστήμιο. Είναι το μεράκι, η αγάπη και ακόμα-ακόμα η προσωπική ζωή και οι αντιλήψεις του επαγγελματία της εκπαίδευσης, που καθορίζει την στάση του απέναντι στους μαθητές του.
Οι πιο πολλοί εκπαιδευτικοί, αυτοί, που θα λέγαμε λαϊκά, κάνουν την λάντζα, προσφέρουν στους μαθητές ένα μάθημα αξιοπρεπές, βγάζουν την ύλη και προετοιμάζουν τα παιδιά για τις επόμενες γνώσεις, που θα κληθούν, να αφομοιώσουν. Τους βγάζω το καπέλο, εκτιμώ απεριόριστα την προσφορά τους και είναι, πιστεύω, οι στυλοβάτες του συστήματος. Ανάλογα με τον βαθμό υπευθυνότητας, ο καθένας, βάζει κάτι παραπάνω ή βγάζει το λιθαράκι του από το οικοδόμημα της εκπαίδευσης.
Η τρίτη κατηγορία είναι αυτή, που εμείς οι γονιοί κάνουμε την προσευχή μας, πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, να μην μας τύχουν για τα παιδιά μας. Σίγουρα, δεν ήταν η επιλογή τους, να γίνουν εκπαιδευτικοί και πιστεύω, ότι περισσότερο κακό κάνουν στον εαυτό τους παρά στα παιδιά, που αργά η γρήγορα, αυτό που έχουν να μάθουν, θα το μάθουν. Βέβαια ένα ποσοστό μαθητών μπορεί να χαντακωθεί από αυτούς τους ανθρώπους.
Προς Θεού, δεν θέλω με τα παραπάνω, να πω, ότι η εκπαιδευτική μεθοδολογία δεν έχει κανένα ρόλο στην προετοιμασία των εκπαιδευτικών. Τα σεμινάρια, οι ημερίδες και ότι έχει να κάνει με την επιμόρφωση του δασκάλου έχουν τεράστιο ρόλο στο ζήτημα της παιδείας. Όμως κακά τα ψέματα, ο παράγοντας άνθρωπος παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο και πηγαίνοντας λίγο πιο μακριά, το κοινωνικό σύστημα που παράγει αυτόν τον άνθρωπο.
Διαβάζοντας ξανά αυτά που έγραψα, αισθάνομαι, ότι δεν απαντώ στα ερωτήματα της Έλενας ακριβώς και κινδυνεύω να θεωρηθώ εκτός θέματος. Μιας όμως και δεν διαγωνίζομαι για τις εισαγωγικές του πανεπιστημίου, αποφασίζω να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου κι ας μου βάλετε μονάδα, για βαθμό. Τουλάχιστον βρήκα την ευκαιρία, να πω αυτά, που με καίνε και νομίζω και άλλους γονείς μαζί με εμένα.

Με την άδεια της Έλενας θα ήθελα να αναρτήσω τις σκέψεις μου αυτές και στο http://margkan.pblogs.gr

Από Μάρκος Γκανής | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 1:53 μμ

Θα συμφωνήσω Μάρκο με αυτά που γράφεις. Όμως ξεχνάς και την άλλη πλευρά...
Των γονιών εκείνων που έχουν περάσει στα παιδιά τους ότι
....το σχολείο δεν τους προσφέρει τίποτα...
....που οι καθηγητές είναι ανάξιοι να κάνουν σωστά το έργο τους...
....μόνο το φροντιστήριο μπορεί να τους προσφέρει την επιτυχία που θέλουν...

Πόσοι γονείς εναντιώνονται με τους καθηγητές αν τολμήσεις να πεις έστω και μια κουβέντα παραπάνω στο παιδί τους... ;
Πόσοι είναι αυτοί οι γονείς που παραπονιούνται γιατί έβαλες στο παιδί τους 19 και όχι 20... ;
Πώς θα εκτιμήσει ένα ΠΑΙΔΙ το λειτούργημα των καθηγητών όταν οι ίδιοι οι γόνεις τους τα στρέφουν προς τα εκεί...;
Όποτε καταλαβαίνουμε ότι αν ένα παιδί σήμερα δεν μαθαίνει αποτελεσματικά ή δεν επιδιώκει να μάθει αποτελεσματικά, για όλα αυτά υπεύθυνοι είναι όλοι :
Σύστημα...
Καθηγητές...
Γονείς...

Από courier | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 3:31 μμ

Καλησπέρα!!!
Νομίζω ότι στο θέμα αυτό θα υπάρχουν απόψεις όσες και οι συμμετοχές μας. Θα αφήσω και εγώ το στίγμα μου ως αφορμή προβληματισμού. Νομίζω ότι το βασικότερο είναι να μπορέσει ο δάσκαλος να ακουμπήσει σε προσωπικό επίπεδο το μαθητή χρησιμοποιώντας και τις ώρες εκτός μαθήματος. Είναι σημαντικό να ξέρει ο μαθητής ότι ο δάσκαλος είναι κοντά του. Η λέξη δάσκαλος χρησιμοποιείται με την ευρεία έννοια του όρου για να δείξω ότι ο παιδαγωγός διδάσκει και εκτός των ορίων του μαθήματος με το ήθος και τη ζωή του.
Είναι σημαντικό να ενθαρρύνει το μαθητή σε μία αποτυχία η οποία μπορεί να βασίζεται και σε μαθησιακή δυσκολία, όπως η άμεση κατανόηση του νοήματος μια άσκησης, η οποία δεν είναι εμφανής και αποδεκτή από το μαθητή και τους γονείς του. Ταυτόχρονα να δείχνει την ικανοποίηση του για την προσπάθεια που καταβάλλει. Στην επιτυχία να γίνεται μέτοχος της χαράς του μαθητή και ταυτόχρονα να βάζει τους επόμενους στόχους.
Τέλος ας προσπαθήσει ο δάσκαλος να κάνει το μάθημα κατανοητό μεταφέροντας παραδείγματα της καθημερινότητας ή αφήνοντας τα παιδιά να εμπλακούν πρακτικά (το πως εξαρτάται από το είδος του μαθήματος) στο μάθημα του!
Εύχομαι η συζήτηση αυτή να μας βοηθήσει και να μη μας οδηγήσει σε λύσεις-συνταγές!!!
Έλενα σε ευχαριστούμε για την πρωτοβουλία!!!

Από onisimos onisimos | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 3:56 μμ

Ελενα Συμφωνω για αυτο που μου ειπες στο σχολιο σου γι αυτο σας λεω Δον Κιχωτες Παλευεται με το ανεφικτο και ομως δεν το βαζετε κατω

Από giota1 | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 4:10 μμ

Να'μαι ξανά και εγώ...
Ο χορός καλά κρατεί. Όμως πέσανε πολλά στο τραπέζι και γράφουμε όλοι για όλα. Ο προβληματισμός είναι στα ύψη.
Άντε να πω και εγώ κάποια πράγματα για τα 153 παιδιά μου. Τα 3 βιολογικά και τα 150 της εργασίας μου. Ας αρχίζω με τα βιολογικά παιδάκια μου (τα λέω έτσι για να τα ξεχωρίσω). Καλύπτουν ένα φάσμα ηλικιών 1ης Γυμνασίου, 1ης Λυκείου και 1ης εξωσχολικής (μια και πίστευε ότι διάβαζε αλλά... )Σε όλες τις φάσεις δεν σχολίασα τους καθηγητές τους. Ακόμα και όταν είχαν δασκάλα τη κ. Χρυσούλα που τους έδινε άσκηση και έβαφε τα νύχια της στη τάξη (ναι - φυσικά δεν είναι κανόνας αλλά μας έλαχε τι να κάνουμε), εμείς πάντα ρωτούσαμε και ελέγχαμε τον μικρό και συμπληρώναμε εκεί που βλέπαμε ότι χρειαζότανε. Έτσι τα παιδιά μας σέβονται όλους τους δασκάλους που έχουν απέναντί τους. Σαφώς δεν έχουν αποδώσει αυθεντία στο καθηγητή και κρίνουν αυτά που ακούν. Και αν με ρωτήσουν και ξέρω να απαντήσω, τότε περισσότερο τους δίνω κατευθύνσεις και ποτέ δεν κριτικάρω τι τους είπε ο ...
Για τα 150 το βασικό μου μέλημα είναι ότι προσπαθώ να ξέρουν που βρίσκονται. Δεν χαρίζω σε κανένα αλλά δεν κάνω και κανένα να αισθάνεται κατατρεγμένος. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην απορία και το λάθος. Κάποια που θέλουν να μονοπωλήσουν την ώρα πολύ απλά τα παραπέμπεις στο διάλειμμα και αν πραγματικά έχουν απορία θα κάτσουν να ρωτήσουν αλλιώς θα κάνετε και οι δύο διάλειμμα. Μέσα στο μάθημα έχουμε αλληλεπίδραση. Δηλαδή ένα κοιμισμένο τμήμα τη πρώτη ώρα πρέπει να ξυπνήσει. Άρα λέμε κανένα δυο αστεία - προσέξτε έχουμε διαφορετική άποψη στο τι είναι αστείο - γίνεται λίγο βαβούρα και 3-4 λεπτά μετά μαζευόμαστε και ξεκινάμε. Προσοχή αν δεν είστε σίγουροι οτι θα τους μαζέψετε μη το κάνετε. Μετά είναι το ακροατήριο αυτό καθεαυτό. Δεν μπορείς να το κατηγοριοποιήσεις.Έχει απ' όλα και εκεί πρέπει να τα καταφέρεις. Έτσι παρακινείς το μαθητή που βλέπεις να ξεφεύγει με μια ερώτηση, όταν βλέπεις όλη τη τάξη να χαλαρώνει, τους κάνεις μια ερώτηση και τους "πετάς το μπαλλάκι" να αρχίσει να γυρίζει. Και ξυπνάνε. Ρωτάς μερικούς από τους εθελοντές και μετά ρωτάς αυτούς που θέλεις. Για μένα όλοι οι μαθητές έχουν μικρό όνομα. Δεν υπάρχει πές μου εσύ ή ο άλλος ή κάτι τέτοιο απρόσωπο. Ξέρουν ότι τους ξέρω και εκτιμούν το ότι δεν είναι ο χ,ο ψ αλλά ο Γιάννης, η Μαρία ή ...Αυτό καταλαβαίνουν ότι μου δίνει τη δυνατότητα να απευθύνω άμεσα το λόγο αλλά ξέρουν και ότι τους βλέπω και τους ξέρω. Επίσης όλοι με προσφωνούν κ. ..... και όχι με το μικρό. (Μετά το σχολείο σε πολλές περιπτώσεις έχω διατηρήσει επαφές με μαθητές. Η νονά του μικρού μου ήταν μαθήτρια μου -και δεν την ήξερα από πριν) αλλά και πολλές άλλες περιπτώσεις. Μέσα στο σχολείο όμως ποτέ. Τα δε παιδιά μου (τα δικά μου) συνήθως δεν με προσφωνούν μπροστά σε άλλους. Έτσι διάλεξαν. Για μένα δε όταν είναι μαθητές μου δεν τυχαίνουν καμίας διάκρισης θετικής ή αρνητικής. Αυτό το βλέπουν και το ξέρουν.
Γιατί τα γράφω αυτά. Δεν ξέρω ακριβώς αλλά μου δημιουργήθηκαν αυτές οι σκέψεις όταν διάβασα τα παραπάνω σχόλια. Σε κάποιες περιπτώσεις είδα μαύρο ή άσπρο. Και όμως υπάρχουν άπειρες "αποχρώσεις" του γκρι ανάμεσα. Αντα αφήνουμε να ανακαλύψουν τη γνώση δεν θα μπορέσουμε να τα προετοιμάσουμε επαρκώς για τη συνέχεια. Αν εξοβελίσουμε τους γονείς (ασχετα αν μερικοί το θέλουν), θα χάσουμε πολύτιμους συνεργάτες στη προσπάθεια μας να διαμορφώσουμε σωστούς ανθρώπους. Αν κρίνουμε από τα δεδομένα μας θα χάσουμε σημαντικές πληροφορίες όπως, διαλυμένες οικογένειες, προβλήματα στο σπίτι, προβλήματα υγείας και άλλα που δε φαίνονται. Δεν είναι εύκολο. Πρέπει να είμαστε ανοικτοί στα μηνύματα και ταυτόχρονα προσεκτικοί. Όταν ένα παιδί έρχεται και λέει "Κύριε...να σας πω;" να είμαστε προετοιμασμένοι για περίεργα πράγματα αλλά να μην απαντήσουμε ή να σχολιάσουμε. Να κερδίσουμε λίγο χρόνο ζητώντας να το σκεφτούμε για να μπορέσουμε να δώσουμε μια απάντηση ψύχραιμη ή και να ζητήσουμε κάποια βοήθεια. Αλλά πρέπει κάτι να πούμε. Να μην αισθανθεί το παιδί ότι το εγκαταλείψαμε και εμείς.
Δεν έχει τέλος η κουβέντα. Το κόβω μαχαίρι πάλι. Νομίζω ότι θα έπρεπε να τα δούμε ένα ένα.

Από ΜΑΝΩΛΗΣ | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 4:39 μμ

Οι γονείς που κριτικάρουν τον δάσκαλο και τον μειώνουν στα μάτια των παιδιών προσφέρουν την χειρότερη υπηρεσία που μπορούν στα παιδιά τους. Πρέπει να μάθουν να δουλεύουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες γιατί το ζητούμενο είναι η εκπαίδευση των παιδιών και σε αυτή δεν περιλαμβάνονται μόνο οι γνώσεις αλλά και η Παιδεία (με κεφαλαίο το Π).
Ο συνδυσμός δάσκαλος-γονιός-μαθητής είναι ο ιδανικός.
Θα ήθελα να συμμετείχε και η μεγάλη μου η κόρη στην κουβέντα αλλά με τόσα που έχει στο κεφάλι της δεν νομίζω ότι προλαβαίνει.
Θα ήθελα να ακούσω απόψεις μαθητών. Γιατί δεν το προτείνετε στους μαθητές σας;

Από Μάρκος Γκανής | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 7:16 μμ

Ακούσατε ακούσατε!!!

Ακολούθησα την πρόταση έλενας - μανώλη για τη δημιουργία ενός μπλογκ, στο οποίο εμείς οι εκπαιδευτικοί θα συζητάμε θέματα που έχουν να κάνουν με τη δουλειά μας, και κάτι έφτιαξα...

Ρίξτε μια ματιά: http://logiaekpaideytikwn.blogspot.com/

και πείτε απόψεις

Και το σημαντικότερο, προς όλους τους συναδέλφους: ΑΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ!!!

Από xrysostomos | Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007 11:08 μμ

Πολύ ενδιαφέρουσα η δημιουργία blog για τους επαγγελματίες της εκπαίδευσης. Σίγουρα θα βγει κάτι καλό.
Εγώ ξεκινάω να απαντάω ένα-ένα τα ερωτήματα της Έλενας. Όπου κάτι χρειάζεται συμπληρώστε με ή διορθώστε με.
Πότε ο μαθητής μαθαίνει πιο αποτελεσματικά; Εάν καταλαβαίνει;
Όταν υπάρχει κατανόηση η μάθηση είναι αποτελεσματική. Κάθε μαθητής αλλοιώς αντιδρά όταν καταλαβαίνει και αλλοιώς όταν δεν καταλαβαίνει. Κάποιος παραιτείται και κάποιος πεισμώνει και βάζει τα δυνατά του. Αυτός που παραιτείται είτε αδιαφορεί είτε ζητάει από τους γονείς του να πάει φροντιστήριο για να επανέλθει. Αυτός που πεισμώνει ζητάει κατευθείαν βοήθεια και φυσικά το ρίχνει στο διάβασμα.
Θα επανέλθω σιγά-σιγά προσπαθώντας να απαντήσω σε όλα. Θέλω την βοήθεια σας όπου κάνω λάθος και κυρίως Έλενα να καταγράφεις όλες τις απόψεις σε ένα επεξεργαστή κειμένου.
Στο τέλος θα βγάλουμε και μανιφέστο. Καλά πλάκα κάνω.

Από Μάρκος Γκανής | Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007 12:01 πμ

Αν δεν γράψει και κάποιος άλλος θα σταματήσω. Δεν θέλω να με νομίσετε για ψώνιο. Όλες οι προηγούμενες απόψεις ήταν διαδικαστικές. Το ζουμί είναι εδώ.
Πότε ο μαθητής μαθαίνει πιο αποτελεσματικά; Όταν η εκπαίδευση έχει άμεση σχέση με την καθημερινότητά του;
Η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχουν σκοπό, να δώσουν στον μαθητή γενικές γνώσεις. Είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες, θα κτίσει αργότερα το οικοδόμημα της ζωής του. Απευθύνεται σε όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καθένα. Το σχολείο δεν μπορεί να έχει σχέση με την καθημερινότητα και αλλοίμονο αν συνέβαινε αυτό. Θα φυλακίζαμε τα παιδιά μας στην ρουτίνα, ενώ τα μαθητικά χρόνια είναι προορισμένα για πιο εκλεπτυσμένες αναζητήσεις.
Άλλο αυτό, η σύνδεση με την καθημερινότητα και άλλο, να αναδεικνύουμε την πρακτική αξία, όπου γίνεται, των γνώσεων που παρέχουμε. Για παράδειγμα, γιατί πρέπει ο μαθητής στην ορθογραφία, να μάθει, να γράφει σωστά την λέξη; Τι έχει να κερδίσει από αυτό; Γιατί ο μαθητής του Γυμνασίου χρειάζεται να ξέρει τις συναρτήσεις; Που θα του χρησιμεύσει αυτό; Έχει νόημα, να ξέρει την διαφορά της χλωρίνης από την ποτάσα;
Πρέπει ο εκπαιδευτικός να καταφέρει, να χωρέσει μέσα στο κεφάλι του μαθητή, ότι ο σκοπός δεν είναι να μάθει απλά όλα αυτά, αλλά το πιο σημαντικό είναι να μάθει να δουλεύει με σωστό τρόπο. Η μεθοδολογία της μάθησης. Αυτό νομίζω θα τραβήξει τα παιδιά στο σχολείο. Να γίνει η μάθηση ένα παιχνίδι, σαν να λύνει κανείς σταυρόλεξο

Από Μάρκος Γκανής | Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007 3:14 μμ

[...]μαθητών για το τι περιμένουν από το σχολείο - εκπαίδευση (όχι του τύπου ότι ο Χ καθηγητής δεν μου έκανε καλό ή έκαν καλό ή ... ή ). Απλά να βάζουν κάποιο θέμα για να "παιζει" και να γυρίζει. (Αυτά έχουν ήδη προταθεί και "ακουστεί" στο blog της ΕΛΕΝΑς ΕΔΩ μπορείτε να τα δείτε αναλυτικά. Τα αναδημοσιεύω για να δούμε το τρόπο) Τέλος είναι Σάββατο, οπότε πάω για μερικά ψώνια, έχω και ένα "αγόϊ" (= να πάω κάποιο από τα παιδιά μου κάπου) και μετάααααα... Καφεδάκι στη πλατεία της γειτονιάς μου με του[...]

Από Δυο τρία πραγματάκια... | Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007 7:18 μμ